Oefenteksten voor hardop lezen

Na de regen ging Mina naar de kleine tuin achter haar flat. Het water glansde op de bladeren en het pad was zacht onder haar schoenen. Ze wilde tomaten plukken, maar de vruchten waren nog groen. Daarom besloot ze het groentebed op te ruimen voordat de volgende bui kwam.

Bij het hek vond ze een houten plantenlabel in de modder. De tekst was bijna verdwenen. Mina veegde het af met haar mouw, maar kon alleen de eerste letter lezen. Ze legde het naast een lege bloempot en bekeek de andere labels. Nog twee zaten los.

Haar buurman Sam kwam door het poortje met een kleine tas. Daarin zaten een potlood, wat touw en drie schone stukjes hout. Samen maakten ze nieuwe labels. Mina schreef de plantennamen op terwijl Sam elk label aan een kort stokje bond. Ze lieten genoeg ruimte rond de stengels om bij de aarde te kunnen zonder op de planten te stappen.

Toen ze klaar waren, begonnen de wolken op te trekken. Mina legde de oude labels op een plank om te drogen. Sam veegde de aarde van zijn handen en keek naar hun werk. Die dag waren er geen rijpe tomaten om mee naar huis te nemen, maar de tuin was klaar voor een volgend bezoek. Mina sloot het poortje voorzichtig en stopte het potlood in haar zak.

Op zaterdagavond nam Leo een schrift en een opgevouwen sterrenkaart mee naar de heuvel bij zijn huis. Zijn zus Nora bracht een deken en een kleine lamp mee. Ze wilden tekenen wat ze boven het dorp zagen, maar bij aankomst was de hemel nog te licht.

Ze legden de deken op een droog stuk gras en vouwden de kaart open. Nora hield een hoek vast terwijl Leo een steen op de andere legde. Een briesje tilde het papier tussen hun handen op. Ze lachten, schoven dichter bij elkaar en wachtten terwijl beneden de lichten aangingen.

Na een tijdje zag Leo een helder punt boven de bomen. Hij tekende een stip in zijn schrift en gaf daaronder aan waar de bomen stonden. Nora vond nog twee punten verder naar links. Geen van beiden wist zeker hoe de vormen op de kaart bij de hemel pasten. Daarom hielden ze hun eerste tekening eenvoudig.

Een dunne wolk trok langs en verborg een van de punten. Leo liet de stip op de pagina staan in plaats van hem uit te gummen. Toen de wolk voorbij was, verscheen het licht weer. Voordat ze naar huis gingen, voegden ze de datum en een schets van de heuvel toe. De volgende keer zouden ze het schrift meenemen en de twee tekeningen vergelijken.